เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
----------------------------------------------------------------
ณ วันที่24 ธันวาคม
สวัสดี… ผมวัลแคน… คราวนี้ผมมารายงานปัญหาชีวิตครั้งยิ่งใหญ่ให้ฟัง…
วันนี้เป็นวันก่อนคริสมาสต์…ที่เรียกว่าอะไรกันนะ….???? ผมคิดก่อนจะหันไปหาเวลล์ที่เดินข้างๆผมอย่างสุขใจหางสีเงินสวยงามของมันสบัดไปมาอย่างรื่นเริง
“เวลล์ วันนี้เค้าเรียก… คริสมาสต์..อีฟใช่ไหม??” เจ้าหมาป่าสีเงินตาสีราวกับท้องฟ้าก็หันมาครางหงิงตอบรับพลางส่งสายตาแบบเหลือเชื่อให้ผม…
เอาเถอะ ผมก็ไม่ได้คาดหวังว่าผมจะจำได้นักหรอก ไอวันเทศกาลสำคัญแบบนี้… ผมคิดอย่างเซ็งๆกับปฎิกิริยาของเวลล์ที่มีต่อ ”นิสัยของผม”
นี่แหละต้นเหตุของปัญหาใหญ่ของผมเลยละ ผมคิดในใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางเดินไปทางห้องอาหารรวมและเข้าไปนั่งในโต๊ะรวมของสลิธีริน ที่มีเสียงคุยค่อนข้างเสียงดังมาจากทาง ” ลูเซีย ” เอ่อ… ทุกคนน่าจะรู้จักในชื่อนี้มากกว่า “ลูซิเฟอร์” เหมือนเขากำลังพูดถึงเรื่อง “ชมรมเชียร์” ที่เขาเป็นหัวหน้าแก๊…เอ๊ย ประธานอย่างคึกครื้น… กับข้างๆเขา น่าจะเป็นรองหัวหน้าแก๊…เอ่อ โทษที…รองประธาน…ละมั้ง กำลังทุ่มเสียงอย่างดังใส่กันอย่างดูน่าตลก(ในความคิดของผม พวกเขาดูเหมือนเป็น”สกรู๊ตปะทุไฟ”ที่พร้อมจะระเบิดไฟใส่กันตลอดเวลา)
ผมเริ่มต้นตักอาหารมาทานโดยไม่ลืมตักให้เวลล์ด้วย ก่อนจะเงี่ยหูฟังต่ออย่างสนใจ
“ชุดลีดชายต้องครีเอตได้ซิ!!!”เสียงหวานนิดๆแต่ค่อนข้างดังเนื่องมาจากแรงอารมณ์ของหนุ่มผมสีน้ำตาลเจ้าแห่งแฟชั่น ผมบอกได้เลยว่าของในห้องผมนั้นกว่าค่อนห้องมาจาก”เขา”คนนี้แหละ…(ไม่รวมของของน้องชายเขาที่ถูกซื้อให้ด้วย)
“นายหมายความว่ายังไงน่ะเรื่องที่ชุดลีดชายครีเอตได้!!”การโต้แย้งของรองหัวหน้าแก๊งดูเหมือนจะไม่ได้เข้าหูลูเซียสุดแร..เอ่อเริ่ดได้เลยนะผมว่า…
แต่ยังไม่พอลูเซียเสริมทับด้วยคำพูดต่อไป
“ชุดลีดชายใส่กระโปรงได้ก็เจ๋งนะ!!” คำพูดของเขาได้รับการปรบมือจากคนรอบข้างในขณะที่รองหัวหน้าแก๊งทำสีหน้าเขียวคล้ำราวกับกินลูกอมเม็ดทุกรสของเบอร์ตี้บอตต์ลงไป
“แล้วก็ขอนักเรียนชายหล่อๆ หนุ่มล่ำเข้าชมรมเยอะๆ!!!!” ลูเซียพูดด้วยเสียงอันดัง หลังจากพูดจบประโยคผมเห็นสีหน้ารองหัวหน้าแก๊งเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างชัดเจน นั่นทำให้ผมสำลักมันทอดด้วยความขบขันเล็กน้อย
แต่แล้วก็มีเสียงมาขัดจังหวะจากนักเรียนของบ้านกริฟฟินดอร์ว่า “นั่น!! นกฮูกมาแล้ว!!!”
ผมหันไปทันทีมองฝูงนกฮูกที่บินลงมา นำของมาให้แต่ละคน ด้วยความรู้สึกแย่สุดขีด พร้อมกับภาวนาในใจ
อย่ามีมาถึงฉัน อย่ามีมาถึงฉัน แต่คำภาวนาของผมก็ไม่มีประโยชน์เมื่อนกฮูกตัวใหญ่สีน้ำตาแก่บินลงมาพร้อมจดหมายสีแดง มันคือจดหมายกัมปนาทซึ่งสร้างเสียงวิพากษ์วิจารณ์
“เฮ้!! วัลแคน ได้จดหมายกัมปนาทล่ะ!!” ขอบใจนะ นั่นทำให้สายตาทุกคู่มาจับจ้องผม เจ๋งมาก…
ผมเลื่อนสายตากลับมาปลงจดหมายที่ผูกกับขานกฮูกสีน้ำตาลตัวเดิมพลางคิด
อา… คราวนี้อะไรกันอีกล่ะ ผมคิดอย่างปลงๆ ผมยื่นมือไปปลดจดหมายออกจากขาของนกฮูกประจำตระกูล
ในทันใด จดหมายก็หลุดออกจากมือและเริ่มเปลี่ยนรูปจนคล้ายๆกับปากขึ้นมาพร้อมกับส่งเสียงดังลั่น
วิคกี้!! ทำไมลูกเป็นเด็กแบบนี้ห๊ะ!!
แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าให้หัดดูแลตัวเอง!
ไม่ใช่วัน ๆหมกอยู่กับเวลล์!!
แม่เบื่อเต็มทนกับจดหมายมากมายที่เหล่าอาจารย์ส่งไปว่าลูกไม่สนใจอะไรเลยแล้วนะ
แล้วยังได้ยินว่าลูกไม่ยอมทำการบ้านวิชาอะไรเลยมันหมายความว่ายังไง!!!!
แถมไปถูกเจอตัวในป่าต้องห้ามกับเวลล์อีก!!!
แม่เหลือทนกับเราแล้วนะ
คนรอบข้างหันมามองด้วยสีหน้าสนอกสนใจกับจดหมายที่ผมโดนประจำ เอาเถอะยังไง เค้าก็คงจะส่งมาแค่บ่น ผมคิดอย่างไม่หยี่ระและเริ่มหยิบพายมากิน แต่แล้วประโยคนึงก็ทำให้พายติดคอ
อ้อ แล้วก็สุดท้าย วันนี้เจมส์ ฟอร์ด คงไปถึง
หวังว่าลูกจะจำเขาได้
หลังจากจดหมายพูดเนื้อหาในจดหมายท่อนสุดท้ายจบด้วยเสียงอันดังสนั่น ก็ไม่ลืมแสยะยิ้มเยาะก่อนขาดกระจุยไปพร้อมกับสีหน้าของผมที่ซีดราวกับไก่ต้มชืดๆ
ผมรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปจากห้องทันที โดยที่มีเสียงไล่หลังตามมาของลูเซีย ผมไม่สนใจหรอก ในหัวผมมีแต่เสียงตัวเองคิดตีไปตีมา
ให้ตายเถอะ ทำไมหมอนั่นถึงมาได้ละ!!!! ไหนแม่บอกว่าหมอนั่นไม่ได้เรียนไง… ผมชะงักกึกกับความคิดสุดท้าย
พร้อมกับเผชิญความจริงที่ว่า ผมโดนหลอกเข้าแล้ว
ยังไงก็ตามก็ต้องป้องกันให้ได้ ผมคิดดังนั้นจึงรีบวิ่งกลับหอพร้อมกับเวลล์ทันที วิ่งเข้าห้องตัวเองเสร็จ ผมก็จัดแจงดันตู้ โต๊ะทั้งหมดไปกองปิดไว้ที่ประตูทางเข้า ก่อนหันกลับมาลงไปนั่งกองที่พื้นด้วยเหงื่อชื้นทั้งตัว และสำรวจรอบห้องก็พบว่า เตียงที่เคยว่างเปล่าเตียงหนึ่งมีของมาเพิ่มอย่างพิศวง
ซะ…ซวยแล้ว… ฉันไม่เคยพูดคุยสุงสิงกับนายทอมอันเลื่องชื่อนั่นซะหน่อย! แล้วทำไมถึงได้ดวงซวยขนาดนี้!!
ผมคิดอย่างตระหนก พลางจัดแจงลากสังขารอันเหน็ดเหนื่อยเข้าไปซ่อนใต้เตียงโดยไม่ลืมจะลากเวลล์เข้ามาด้วย และทันใดนั้น
‘ก๊อกๆๆ’
เสียงเคาะประตูอย่างสุภาพดังขั้นสามครั้งพร้อมกับเสียงที่ผมหวังว่าจะไม่ได้ได้ยินมันอีกหลังจากเหยียบเข้ารั้วฮอกวอตส์
"วัลแคน ผมมาถึงแล้วนะครับ"
ทันทีที่เสียงเอ่ยจบความหวังทั้งหมดของผมก็มลายสิ้นพร้อมตัวสั่นด้วยความกลัว
สายตาเลื่อนไปจับจ้องที่ประตูทันทีและ…
ฉึบบบบบบบบบบบบ!!!!!
-------------------------------ตัดจบ (เลว) -----------------------------
โปรดติดตามตอนต่อไป
THX: ส้ม So_muมากนะจ๊ะที่ให้ลูเซียมาร่วมวงด้วย อ่านเนื้อหาให้ ที่สำคัญให้เจ้าลูกชายไปอยู่ในห้องด้วยนะจ๊ะ
น.ส.A ที่ส่ง J (นามสมมติ) มาร่วมวงเฮฮา
ขอบคุณทอมมี่บุคคลอันลือลั่น!!! ที่เราแอบยืมมากล่าวถึง
edit @ 30 Dec 2010 00:11:41 by Pompadour
edit @ 30 Dec 2010 00:16:25 by Pompadour
edit @ 30 Dec 2010 00:17:35 by Pompadour
edit @ 30 Dec 2010 12:16:42 by Pompadour
「 AKUMI 」
BLOG
